Uitgaande van de lagenstructuur zoals eerder beschreven, waarin lichaam en huid ieder een aparte laag vormen, is een reflectie van lijf als centraal thema geprojecteerd op stedenbouw een aspect waarover nogal wat discussie bestaat. Een uitgewerkt concept dat binnen de grenzen van stedenbouw valt, zonder uiteraard al een betrekking met lijf te hebben, is de Vinex-wijk. Deze tot symbool geslagen yuppenwijk voor met name jonge gezinnen en een sterk groeiend aantal alleenwonende, druipt van eenzijdige monotone ordening van huizen, rijen aaneen gekoppelde opgewaardeerde rijtjeshuizen, met voor ieder een leuk tuintje en parkeerplaats, de utopie voor de massa-maatschappij, iedereen blij en tevreden, na een dag hard werken, thuiskomen in je eigen, zo schijnbaar, complete droom. Echter wat is nu de lijfelijke waarde van deze grootschalig uit de grond ontpoppende vinex-wijken? Waar is nu dat "personal-touch" gevoel van een eigen zorgvuldig geboetseerd beeldhouwwerk, dat haast tot zelfbevrediging werkend gevoel van ik heb een verdomd staaltje vakmanschap afgeleverd, en trots met een glimlach van oor tot oor uitstralend gevoel van tevredenheid? In de leuke tuintjes bij iedere woning komt dit niet terug, ook niet de oh zo verrassende architectuur wat niet meer is als een verijdelde vorm van rijtjeshuizen en naoorlogse wederopbouw-buurten. Nee, in de vinex-wijken is nauwelijks een poging ondernomen een verpersoonlijking teweeg te brengen noch in architectuur noch in uitstraling, er kan op de huidige wijze van ontwerpen van deze vinex-wijken geen sprake zijn van het verlijfelijken, het personaliseren van je eigen stek, je echt eigen bouwseltje, zodanig dat je er ook een trots en voldaan gevoel bij hebt.

Hoe dit wel bereikt zou kunnen worden?
Je kan de bewoners een zegje in de uiteindelijke realisatie van het ontwerp kunnen geven, maar de vraag is of je zo wel tewerk wilt gaan. Taferelen zoals eigenlijk heel België is opgebouwd, uit ieder een stuk grond en laten we zelf lekker een eind weg bouwen, is misschien geen fijn toekomstbeeld, maar de personificatie en verlijflijking is daar wel groter. Ikzelf pleit voor een middenweg tussen de genoemde vormen, waarom is het niet mogelijk een vinex-wijk te bouwen, waarin een grof casco geleverd wordt waarin de toekomstige bewoner zelf zijn eigen ideeën nog verder op door kan laten werken?

Zodanig uiteraard dat er na de persoonlijke ingreep wel een vorm duidelijk zichtbaar blijft van het originele casco, maar de ingrepen behoeven geen totale verbouwing te zijn, maar kunnen een dusdanige uitwerking hebben op de leefwijze en het gevoel dat een mate van verlijfelijking ter sprake is. Er zijn wel voorbeelden te vinden waar een soortgelijk idee is uitgeprobeerd, door bijvoorbeeld alleen de vloeren en tussenwanden bij twee buren te bouwen, maar waar de bewoner zelf zijn ideeën kan bewerkstelligen ten aanzien van de invulling van wanden in zijn woning, zelfs hoe de buitenkant eruit moet komen te zien, maar in mijn constatering blijven deze reeds gerealiseerde ideeën, slechts een vertolking voor de verzelfstandiging van de maatschappij en geen werkelijke verlijfelijking waar nu juist zo'n enorm tekort aan ontstaat.

Hoeveel mensen kunnen in de huidige maatschappij nu nog zeggen dat het bouwsel waarin ze wonen een werkelijke vereenzelviging van hun innerlijk gevoel is? Dat deze constatering en dit verlangen deels naïef zijn, is duidelijk. Het verlangen dat eenieder binnen de maatschappij met hart en ziel verknocht is aan architectuur en de wens zijn leefomgeving zo rooskleurig en in zijn ogen als een goed geoliede machine te laten verlopen, is het verlangen en geen constatering. Dat een hoeveelheid allang tevreden is met hun 'vinex-perfectie' en kant en klare woning, is een groot gegeven. Dat de meerderheid burgerlijkheid als maatschappelijke moraal ziet, is maar jammer genoeg werkelijkheid. In de dromen van een bezeten gek is dit dan ook niet te tolereren. Teveel wordt de realiteit van de werkelijke emoties weggestopt, afgestompt, waardoor iedereen in een roes van oh-wat-zijn-we-blij-met-de-huidige-maatschappij blijft, terwijl niemand meer de moeite neemt zich af te vragen wat ze nu zelf willen, wat de werkelijke grondslag vormt voor hun bestaan zoals ze dat in de huidige maatschappij leiden.

Velen zien de toekomst van de wereldmaatschappij als een in toenemende mate doorvoering van netwerkbeheer, communicatie, digitalisering en informatieverwerking. Niemand die meer van zijn stoel afkomt, alles is immers beschikbaar via een wereldwijd internet. Ikzelf geloof niet zo in de nog verder afstomping van maatschappij en interesse, datgene dat juist een opbloei verdiend is de zelfmotivatie, het eigen initiatief, termen als het eigen maken, verpersoonlijken, het je eigen maken, verlijfelijken, maar ook het tastbare gevoel dat terugkomt in stromingen van architectuur tot muziek, toneel en andere beeldende kunsten. In hernieuwde visies op het leven in uit de grond ontsprongen Vinex-wijken staat niet de tevredenheid voor een zo groot mogelijk gemiddelde centraal, maar ontpopt zich juist tot een vorm waarin de vereenzelviging, de verpersoonlijking : het verlijflijken centraal staat. En dit is een goede zaak, al was het maar om het terugbrengen van het zelfbewustzijn, het persoonlijke gevoel, überhaupt het hebben van een persoonlijk gevoel, niet gevoed door een beïnvloedende massa-maatschappij, maar een gevoel gecreëerd uit een onderbewustzijn, uit je persoonlijke motivatie, interesses, en zienswijze. Als iedereen nu al eens zou beginnen met het ontwikkelen van zijn eigen onderbewustzijn dan al zijn we een stap op weg naar het realiseren van architectuur met een lijfelijke tint.